Sajid wilde stagelopen bij de Makro, hij vraagt informatie bij de dame van de klantenbalie. Intussen lopen 3 jongens met de klanten mee door de poortjes, zodat zij zonder Makro-pasje naar binnen konden.

Toen hij naar buiten het bos in liep zag hij 3 jongens, zij liepen naar hem toe.  Hij denkt dat het mis gaat, hij ziet de beveiliging lopen, en loopt weg.

Daarna wordt hij in het bos aangehouden.

Zo ging het volgens Sajid.

Mahmoud had afgesproken met Samira, hij zegt dat hij haar kent via msn, hij weet haar achternaam niet. Hij ziet politie lopen met honden, hij is bang voor honden, zet het op een rennen en belandt in het bos in de sloot.

In het bos wordt hij aangehouden.

Zo ging het volgens Mahmoud.

Maar het ging iets anders.

Sajid, Mahmoud, Ayham en William namen 19 september 2012  de trein van hun woonplaats Rotterdam naar Delft. Ze kochten 1 kaartje, die zouden ze bij de controle aan elkaar doorgeven.

Eenmaal in de Makro gaat Sajid naar de klantenbalie om de medewerkster af te leiden zodat de andere 3 jongens zonder pasje naar binnen kunnen, zij lopen met andere klanten mee die wel een pasje hebben.

Ze vullen een winkelwagen met 44 sloffen sigaretten en gaan via de nooduitgang naar buiten. Ze zetten het op het lopen en verliezen 7 sloffen bij de nooduitgang.

Sajid (20) en Mahmoud  (19) worden het eerst voorgeleidt bij de rechter. Sajid is alleen gekomen, Mahmoud zit gedetineerd en wordt gebracht.  Ze ontkennen beide.

De rechter laat foto’s zien aan Mahmoud. Mahmoud herkent zichzelf op 1 foto, bij de andere foto’s zegt hij dat hij ze niet kent.

Sajid gaat bij de zitting flink uit zijn dak. Valt de rechter en de Officier van Justitie om de haverklap in de rede.  Hij vind dat er onterecht aangifte is gedaan van 7 sloffen die bij de nooduitgang zijn blijven liggen.  Hij zegt dat hij Mahmoud niet kent. Hij kent zijn naam omdat de politie hem noemde bij het verhoor. Daarvoor had hij nog nooit van hem gehoord en  hem nog nooit gezien. Behalve dan dat hij weet dat hij in de buurt woont en op dezelfde school zit als Sajid.

‘Dus je kent hem wel?’ vraagt de rechter? ‘Nee ik ken hem niet’,  zegt Sajid. ‘Je weet dat hij bij je op school zit en in de buurt woont’,  zegt de rechter.  ‘Ja, maar ik ken hem niet’,  zegt Sajid.  ‘Ik weet niet wie hij is’.

Sajid zegt dat hij de andere jongens niet kent. Hij kent ze wel maar hij kent ze niet. Hij wist ook niet wat ze van plan waren.  Tegen de politie heeft Sajid verklaard dat hij ze kent,  dat hij en Mahmoud in april nog zijn opgepakt door de politie.

En dat hij op 19 september  3 jongens door de poortjes van de Makro zag lopen. Hij weet niet wie dat waren. Tegen de politie zei hij dat hij ze van school kent.

Sajid zegt tegen de rechter dat zijn verklaring, die bij het verhoor met de politie is opgenomen, niet klopt maar hij heeft hem wel getekend.  Sajid is flink aan het ontkennen en zichzelf aan het tegenspreken  in de rechtszaal.  Hij geeft geen rechtstreekse antwoorden op de vragen van de rechter.

Sajid wil getuigen voor Mahmoud. Van de rechter moet voor bij de rechter in het getuigenbankje zitten, hij doet een belofte. Hij mag niet liegen. De griffier neemt zijn verklaring op, als hij klaar is leest de rechter op wat er op staat. Sajid tekent de verklaring en wordt meteen gearresteerd voor meineed. Liegen onder ede. De politie voert hem af.

Ayham  (18) en William (22) worden verhoord. Ze zitten beide in de gevangenis. Ze bekennen meteen.

William vind dat hij de waarheid moet zeggen. Ayham zegt het ook. De rechter vraagt of ze het zelf willen of dat het moet van de advocaat.  Ze geven beide toe dat ze het doen op verzoek van de advocaat, dat het beter voor ze is.

William zegt dat het een domme actie is van zichzelf.  De rechter had gehoopt dat hij het wel zou leren en kijkt naar een enorm strafblad:  inbraak, vermogensdelicten.  ‘Waarom heb je het gedaan?’, vraagt de rechter.  Hij weet het niet. Hij had pas geleden een gevangenisstraf van 4 maanden uitgezeten voor een inbraak.

Ayham zit nog in zijn proeftijd. De afgelopen 2 jaar heeft hij er een potje van gemaakt. Kinderrechter, 80 dagen jeugddetentie, werkstraf, vermogensdelicten.  Hij vertelt de rechter dat hij geld nodig had. Hij heeft geen werk.

De Officier van Justitie  eist 2 maanden gevangenisstraf voor alle 4 de jongens. Er is een grote kans op herhaling.

De advocaat van Ayham vraagt om een werkstraf. Ayham zou anders school en stage missen en dat is niet goed voor zijn toekomst. Hij is dit jaar met  een nieuwe opleiding begonnen.

De advocaat van William vindt een gevangenisstraf niet passend, dat zet het hele leven van William op zijn kop en hij mist zijn schooljaar. Zij vind 2 maanden veel te lang. Ze verzoekt om een taakstraf.

De politierechter doet uitspraak.  Mahmoud, Willam en Ayham zitten naast elkaar op het bankje, Sajid is door de politie meegenomen en zit er niet meer bij. Ze moeten allemaal 2 maanden naar de gevangenis.  William krijgt 2 weken voorwaardelijk en Ayham 3 weken.

De rechter maakt het ze duidelijk, stelen mag niet en nu ze volwassen zijn is het over met de gekkigheid.

Advertenties