Frank was boos en van slag. Hij pakte zijn luchtbuks (Walther 1250 Dominator) en schoot op zijn benedenbuurman die net de plantjes in zijn tuin water gaf.  Frank loopt zijn huis weer in en ziet in dat hij iets heeft gedaan wat niet goed is. Met zijn luchtbuks stapt hij op zijn scooter en gaat naar zijn moeder en doet zelf aangifte.

De rechters vragen waarom hij het deed. Frank vertelt dat zijn leven  kapot is.  En hij wilde de buurman pijn doen.  Afreageren op zijn eigen woede.  In zijn huis had hij al van alles gesloopt.  Hij had al ruzie met zijn buurman en de politie was al eens geweest.  Er was ook al eens een luchtbuks in beslag genomen.  Hij had ze in huis gehaald omdat er bij hem en in de buurt veel was ingebroken.

Frank zegt tegen de rechters dat hij paranoïde is geworden sinds 2011. Hij werd verliefd op zijn collega, zij niet op hem. Eerst stuurde hij haar een e-mail, zij stuurde netjes een e-mail terug met een afwijzing.  Hij bleef haar lastig vallen. Hij belde haar steeds op het werk, vroeg steeds naar haar. Hij heeft haar 14 á 15 maanden lastig gevallen. De politie heeft de telefoongesprekken op DVD gezet, de rechter leest de data voor.

Zij voelde zich belaagd en deed aangifte.

Frank denkt dat zij bij hem heeft ingebroken. Hij miste spullen. Die hij daarna weer op een andere plek in huis vond. ‘Zij heeft van de huissleutel gekopieerd’,  zegt hij tegen de rechter.  Er waren geen braaksporen. Hij werd ook wakker met krassen op zijn gezicht. Hij weet zeker dat zij dat heeft gedaan.  En dat zij bij de buurman thuis over hem kletst.

Frank wilde zelf aangifte doen bij de politie maar hij werd niet serieus genomen.

Hij belde regelmatig naar haar werk om te vragen over zijn huissleutel, haar collega’s namen de telefoon op en vertelden haar dat hij weer had gebeld. Rond april en mei 2011 belde hij wel 17x.  Hij ging ook bij haar werk langs.  Ze voelde zich belaagt, gestalkt.  Ze was bang geworden. Hij kreeg zelfs een verbod om op haar werk te komen.

Frank (29) zit nu op de psychiatrische afdeling van de gevangenis. Hij krijgt medicijnen.  Hij is door een psycholoog onderzocht, hij psychotisch en ontoerekeningsvatbaar , hij ziet niet goed het verschil tussen de waarheid en wat niet de waarheid is. Hij moet behandeld worden, zijn impulsen onder controle houden en beter leren zijn problemen op te lossen.  Door de medicatie is hij nu minder prikkelbaar. Hij zegt dat hij zijn ziekte nog niet erkend.  Zoals hij zelf zegt: in de ontkenningsfase. Hij heeft 1 dag met zijn medicijnen gesmokkeld, hij wilde weten of ze wel werken. Nu hij ze weer slikt gaat het beter met hem.

De officier van justitie wil Frank ontoerekeningsvatbaar verklaren.  Geen gevangenis maar een gedwongen opname.

Zijn advocaat wil vrijspraak over  het schietincident. Frank was psychotisch toen hij op zijn buurman schoot. Hij was er met zijn hoofd niet bij. Pas toen hij terug in de woonkamer was, wist hij wat hij had gedaan.

De advocaat wil ook vrijspraak voor belaging op zijn collega. Ze hebben elkaar buiten het werk nooit gezien. En dat de telefoontjes niet zo erg waren als het lijkt, hij wilde aangifte doen maar dat werd niet serieus genomen.

De advocaat wil ook vrijspraak voor het vervoer van het wapen, want dat is namelijk niet strafbaar.

Uitspraak: Vrijspraak. Verdachte moet naar een psychiatrisch ziekenhuis voor 1 jaar. Plus een schadevergoeding van 200 euro voor zijn collega. Het wapen is verbeurd verklaard.

Advertenties