Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

rechtbank90Jan (33) wordt verdacht van mishandeling , belediging en bedreiging van zijn moeder op 28 december 2013. Hij heeft de deur van de logeerkamer gesloopt met een hamer, de kast ingetrapt, zijn moeder mishandeld en beledigd via whatsapp met de woorden:’ Ik steek je auto in de brand’ en ‘Ik stuur de Turkse maffia op je af’. Hij heeft haar hardhandig bij haar armen gepakt en tegen haar been geschopt.

 
Niet alleen Jan is bij de zitting, ook een medewerker van de reclassering, zijn moeder en zijn zus.

 
Jan zegt dat hij onschuldig is aan mishandeling. De vernielde kast en deur geeft hij meteen toe. Hij heeft naar niet mishandeld zegt hij, ze is uitgegleden. De rechter heeft foto’s van zijn moeder met een blauwe bovenarm, blauw oog, bloeduitstorting en een kras op haar arm. Jan zegt dat hij is geschrokken.

 
De politie heeft een buurtonderzoek gedaan, de buren hebben geschreeuw gehoord zoals: ‘Ga eruit!’. De buurvrouw zag blauwe plekken en een kras op de arm van Jan’s moeder. Jan zegt dat hij naar de politie is geweest en zijn handen heeft laten onderzoeken op celmateriaal en blauwe knokkels. En dat de politie niets heeft gevonden. Hij geeft wel toe dat hij zijn moeder heeft uitgescholden en dat van de auto en de Turkse maffia niet waar is. De telefoon van Jan is door de politie uitgelezen maar die van zijn moeder niet. Daar is niet veel uitgekomen. Zijn moeder wil graag 450 euro smartengeld. En ze kan misschien in de problemen raken omdat de deur van de woningbouw is.

 
Als de rechter de persoonlijke omstandigheden van Jan bekijkt ziet ze dat hij regelmatig in contact is geweest met justitie en de reclassering en verslavingen. En heel veel delicten als waar hij nu voor in het verdachtenbankje zit. Volgens onderzoek heeft Jan ADHD en PTSS. Inmiddels zit hij in de Emiliehoeve in een hulpverleningstraject. Hij krijgt psychotherapie en shocktherapie. Jan zegt dat het nu veel beter gaat met hem. Hij heeft een meldingsplicht bij de reclassering en een straatverbod en contactverbod met zijn moeder. Hij was dakloos en de reclassering zegt dat er een grote kans op recidive is. En hij is snel opgejaagd.

 
Aan de reclasseringsmedewerker wordt gevraagd of Jan wel een werkstraf kan doen tijdens zijn tijd in de Emiliehoeve. Hij zegt dat daar ruimte voor is en Jan dat kan doen.

 
De rechter leest de slachtofferverklaring voor van de moeder van Jan. Ze heeft flink wat letsel eraan overgehouden. Haar vinger en been zijn nog blauw en doen vaak nog pijn. Ze vraagt zich af waarom haar zoon dit heeft gedaan. En het is nog een ravage in huis, het herinnert haar er aan. Ze heeft last van hyperventileren en lichamelijke klachten en ze is afgevallen. De huisarts zegt dat ze misschien in therapie moet. Ze worstelt nog steeds met de gevolgen.

 
Tijdens dat de rechter de slachtofferverklaring opleest praat Jan er doorheen, de rechter wordt boos.

 
Jan zegt dat ze al lichamelijke klachten had en dat het haar alleen om het geld gaat.

 
De officier van justitie vindt het vernielen van de kast en de deur bewezen. Jan heeft het ook toegegeven. De bedreiging is geen bewijs en ze vraagt vrijspraak. De mishandeling vindt ze wel bewezen. De buren hebben het letsel gezien en er zijn foto’s gemaakt door de politie. Ze eist 80 uur werkstraf en 4 weken voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar plus reclasseringstoezicht. Omdat Jan nog in een proeftijd zat, vindt de officier dat hij die 40 uur werkstraf ook moet doen.

 
Zijn advocaat vindt het triest dat er zo’n onenigheid is ontstaan en hoopt op verbetering. En dat Jan met zijn ADHD erg ontvlambaar is. Hij zegt dat Jan zijn moeder niet heeft bedreigd, wel beledigd. En dat het letsel is van het uitglijden. Hij wil vrijspraak voor de mishandeling. Hij vindt een werkstraf van 80 uur plus 40 wel erg veel. En dat het een zware last is voor Jan. Hij wil een voorwaardelijke gevangenisstraf.

 
Jan krijgt het laatste woord. Hij zegt dat hij zijn moeder niet heeft mishandeld en hij wil de schade betalen. Dat ze alleen aan geld denkt en hem in het kwade daglicht zet.

 
De politierechter doet meteen uitspraak: Zij vindt het vernielen van de deur en de kast bewezen. Voor de bedreiging is geen bewijs, dus vrijspraak. De mishandeling vindt ze bewezen. De politie heeft het letsel gezien en het staat op de foto. Jan krijgt 60 uur werkstraf en 4 weken voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar en 40 uur werkstraf die nog open stond van zijn vorige proeftijd. En hij moet zijn moeder 350 euro schadevergoeding betalen.

Advertenties