Mishandeling, belediging en bedreiging

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

rechtbank90Jan (33) wordt verdacht van mishandeling , belediging en bedreiging van zijn moeder op 28 december 2013. Hij heeft de deur van de logeerkamer gesloopt met een hamer, de kast ingetrapt, zijn moeder mishandeld en beledigd via whatsapp met de woorden:’ Ik steek je auto in de brand’ en ‘Ik stuur de Turkse maffia op je af’. Hij heeft haar hardhandig bij haar armen gepakt en tegen haar been geschopt.

 
Niet alleen Jan is bij de zitting, ook een medewerker van de reclassering, zijn moeder en zijn zus.

 
Jan zegt dat hij onschuldig is aan mishandeling. De vernielde kast en deur geeft hij meteen toe. Hij heeft naar niet mishandeld zegt hij, ze is uitgegleden. De rechter heeft foto’s van zijn moeder met een blauwe bovenarm, blauw oog, bloeduitstorting en een kras op haar arm. Jan zegt dat hij is geschrokken.

 
De politie heeft een buurtonderzoek gedaan, de buren hebben geschreeuw gehoord zoals: ‘Ga eruit!’. De buurvrouw zag blauwe plekken en een kras op de arm van Jan’s moeder. Jan zegt dat hij naar de politie is geweest en zijn handen heeft laten onderzoeken op celmateriaal en blauwe knokkels. En dat de politie niets heeft gevonden. Hij geeft wel toe dat hij zijn moeder heeft uitgescholden en dat van de auto en de Turkse maffia niet waar is. De telefoon van Jan is door de politie uitgelezen maar die van zijn moeder niet. Daar is niet veel uitgekomen. Zijn moeder wil graag 450 euro smartengeld. En ze kan misschien in de problemen raken omdat de deur van de woningbouw is.

 
Als de rechter de persoonlijke omstandigheden van Jan bekijkt ziet ze dat hij regelmatig in contact is geweest met justitie en de reclassering en verslavingen. En heel veel delicten als waar hij nu voor in het verdachtenbankje zit. Volgens onderzoek heeft Jan ADHD en PTSS. Inmiddels zit hij in de Emiliehoeve in een hulpverleningstraject. Hij krijgt psychotherapie en shocktherapie. Jan zegt dat het nu veel beter gaat met hem. Hij heeft een meldingsplicht bij de reclassering en een straatverbod en contactverbod met zijn moeder. Hij was dakloos en de reclassering zegt dat er een grote kans op recidive is. En hij is snel opgejaagd.

 
Aan de reclasseringsmedewerker wordt gevraagd of Jan wel een werkstraf kan doen tijdens zijn tijd in de Emiliehoeve. Hij zegt dat daar ruimte voor is en Jan dat kan doen.

 
De rechter leest de slachtofferverklaring voor van de moeder van Jan. Ze heeft flink wat letsel eraan overgehouden. Haar vinger en been zijn nog blauw en doen vaak nog pijn. Ze vraagt zich af waarom haar zoon dit heeft gedaan. En het is nog een ravage in huis, het herinnert haar er aan. Ze heeft last van hyperventileren en lichamelijke klachten en ze is afgevallen. De huisarts zegt dat ze misschien in therapie moet. Ze worstelt nog steeds met de gevolgen.

 
Tijdens dat de rechter de slachtofferverklaring opleest praat Jan er doorheen, de rechter wordt boos.

 
Jan zegt dat ze al lichamelijke klachten had en dat het haar alleen om het geld gaat.

 
De officier van justitie vindt het vernielen van de kast en de deur bewezen. Jan heeft het ook toegegeven. De bedreiging is geen bewijs en ze vraagt vrijspraak. De mishandeling vindt ze wel bewezen. De buren hebben het letsel gezien en er zijn foto’s gemaakt door de politie. Ze eist 80 uur werkstraf en 4 weken voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar plus reclasseringstoezicht. Omdat Jan nog in een proeftijd zat, vindt de officier dat hij die 40 uur werkstraf ook moet doen.

 
Zijn advocaat vindt het triest dat er zo’n onenigheid is ontstaan en hoopt op verbetering. En dat Jan met zijn ADHD erg ontvlambaar is. Hij zegt dat Jan zijn moeder niet heeft bedreigd, wel beledigd. En dat het letsel is van het uitglijden. Hij wil vrijspraak voor de mishandeling. Hij vindt een werkstraf van 80 uur plus 40 wel erg veel. En dat het een zware last is voor Jan. Hij wil een voorwaardelijke gevangenisstraf.

 
Jan krijgt het laatste woord. Hij zegt dat hij zijn moeder niet heeft mishandeld en hij wil de schade betalen. Dat ze alleen aan geld denkt en hem in het kwade daglicht zet.

 
De politierechter doet meteen uitspraak: Zij vindt het vernielen van de deur en de kast bewezen. Voor de bedreiging is geen bewijs, dus vrijspraak. De mishandeling vindt ze bewezen. De politie heeft het letsel gezien en het staat op de foto. Jan krijgt 60 uur werkstraf en 4 weken voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar en 40 uur werkstraf die nog open stond van zijn vorige proeftijd. En hij moet zijn moeder 350 euro schadevergoeding betalen.

Bedreiging en belediging

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

justitie50Arun (27) wordt verdacht van het beledigen en bedreigen van agenten tijdens hun werk. Arun werd aangehouden ivm wapenbezit en illegaal vuurwerk en hij dreigde een voordeur op te blazen met illegaal vuurwerk.

 
Tijdens zijn arrestatie, midden op straat, is hij door de agenten op de grond gelegd en geboeid. Hij bedreigde en beledigde ze met de woorden: ‘ Als ik jou buiten tegenkom zet ik een 9mm tegen je hoofd, want ik kan wel schieten’. ‘Ik schiet een 9mm door je kankerkop’. ‘Ik schiet een 9mm door de kop van je vrouw en ik schiet een 9mm door de kop van je dochtertje’.

 
Arun zegt dat hij geen eten kreeg op het bureau en zei de volgende woorden tegen de agenten: ‘Ik heb recht op eten, kankerwijf’. ‘Kankerhoer’, ‘Ik wil eten’. ‘Je moet je werk goed doen, kankerjood’. ‘Vuile kankerjood’. ‘Kankeraspirant’.

 
Arun zegt tegen de rechter dat hij niet wist dat hij voor 8 feiten werd gezocht. En dat er tijdens de arrestatie 10 agenten waren om hem op te pakken. Hij voelde zich als een dier. ‘Ik had wel kunnen ontploffen’, zegt hij tegen de rechter. ‘Ik heb het in een woedeaanval gezegd’.

 
Arun is in behandeling geweest bij de Waag. Daar heeft hij geleerd dat hij zich niet op de kast moet laten jagen. De rechter vraagt of hij dat dan ook gaat doen. Arun zegt dat ie daar aan wil werken. Verder wil hij niet meewerken met de reclassering. Verder heeft hij nog openstaande boetes van 15.000 á 20.000 euro staan bij het CJIB.

 
En van vuurwerk weet hij al helemaal niks. Hij houdt zich er niet mee bezig, zegt hij tegen de rechter. Hij tekent een afstandsverklaring van de in beslag genomen spullen.

 
De officier van justitie vind de bedreigingen en beledigingen bewezen, Arun heeft het immers bekend. Het zijn nare woorden, zegt ze. Het gaat wel om politieagenten tijdens hun werk. En Arun heeft al een strafblad van 19 pagina’s met vooral bedreigingen. Ze herhaalt de woorden van Arun, hij wil een goede toekomst. Maar eerst vindt ze dat hij gestraft moet worden, dan kan hij daarna aan zijn goede toekomst denken. Ze eist 4 maanden gevangenisstraf, waarvan 1 maand voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

 
Zijn advocaat zegt dat Arun wel weet dat hij fout zat en dat hij is opgepakt omdat hij ruzie had met anderen.

 
Arun heeft het laatste woord. Hij zegt dat de politie hem niet mag en hij mag de politie niet.

 
De rechter vindt het ernstige, nare feiten. De politie deed hun werk. Arun zit nu al 87 dagen vast. De politierechter doet meteen uitspraak, Arun krijgt 4 maanden gevangenisstraf waarvan 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Diefstal met geweld

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

14 oktober 2013. Raman vraagt aan Rakesh of hij zijn auto wil verkopen. Rakesh doet dat. Hij gaat met Mohan naar Emmen en verkoopt daar de auto en samen rijden ze terug naar Den Haag. Raman komt zijn geld halen en ze spreken af bij Rakesh thuis. Rakesh overhandigt geen 19.000 euro maar 17.500 euro. Contant. Rakesh zegt nog tegen Raman dat hij op moet passen met zoveel geld op straat, het is gevaarlijk buiten. En hij laat Raman een stroomstootwapen zien. Mohan ziet het stroomstootwapen en hoort Rakesh vertellen dat het gevaarlijk is buiten, met zoveel geld.

 
Raman gaat met de brommer naar huis en bij het portiek van zijn woning wordt hij overvallen door 2 Hindoestaanse jongens. Ze drukken een pistool op zijn borst en roepen: ‘ Geef me je geld’. Er wordt in de binnenzak van Ramans jas gegrepen naar de envelop met 17.500 euro. Het geld viel eruit, Raman kon het nog bij elkaar rapen. Alles bij elkaar mist Raman 800 euro en doet aangifte van diefstal met geweld.

 
Vandaag zitten Mohan en Ashok in het verdachtenbankje. Raman is er ook. Hij zit op de tribune. Mohan wordt verdacht van informatie verschaffen aan de overvaller, hij wist mogelijk dat Raman met 17.500 euro de straat op zou gaan en heeft hij tegen Rakesh gezegd dat hij Raman wel wilde overvallen. Ashok wordt verdacht van de overval met wapen en geweld.

 
De politie heeft onderzoek gedaan en de telefoons getapt, er waren gesprekken tussen Mohan en Ashok vóór de overal. Mohan zegt dat hij die middag zijn telefoon is kwijtgeraakt. Ashok zegt dat zijn telefoon die dag is gestolen. Beide ontkennen dat ze elkaar telefonisch hebben gesproken.

 
Ashok zegt dat hij daar niet in de buurt was, hij was bij zijn vriendin, hij haalde eten en zijn vriendin vertelde dat ze zwanger is.

 
De politie heeft vingerafdrukken van Ashok op de envelop gevonden. Ashok zegt dat hij in de bouw werkt en overal vingerafdrukken achter laat. Bij de bank, in de auto, overal. Ashok is boos, er is een inval gedaan in het huis van zijn ouders maar ook van zijn vriendin. Hij heeft een goede baan en met 3 maanden werken verdient hij dat geld ook wel. Hij is onschuldig. Inmiddels is zijn zoon geboren, hij mocht er niet bij aanwezig zijn. Hij is in februari geboren en Ashok heeft hem nog maar 2x slapend gezien, hij heeft hem niet eens vastgehouden. Hij vindt het rechtssysteem in Nederland niet goed en wil naar het buitenland vertrekken. En verder kent hij Raman niet eens.

 
Mohan zegt dat de recherche aan tunnelvisie lijdt. ‘Ze zien alleen mij en alles om mij heen’. ‘Ze doen geen goed onderzoek’. De rechter vraagt waarom Rakesh dan Mohan als alibi gebruikt. Mohan zegt: ‘Ik ben half Marokkaans, ik ben een beetje dom’.

 
In de telefoontaps praten Mohan en Ashok over geld. De rechter leest een stukje voor, ze vraagt waar het over gaat. Mohan zegt dat het gaat over een onbetaalde rekening in het café. Verder niets.

 
Raman wil zijn geld terug, hij wil de 800 euro en de 1500 euro van de auto. Raman heeft nu slapeloze nachten. Hij kijkt constant om zich heen en hij is bang geworden.

 
De rechter bespreekt de persoonlijke omstandigheden van Mohan. Een dossier van 5 pagina’s. Woninginbraak met Ashok. Reclasseringstoezicht. Werkstraf. Kinderrechter. Hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Hij is in zijn jeugd uit huis geplaatst. Hij woont nu bij zijn stiefvader. Hij heeft geen werk maar een uitkering. De reclassering zegt dat hij met verkeerde vrienden omgaat.

 
De persoonlijke omstandigheden van Ashok bestaat uit een dossier van 9 pagina’s. Er loopt nog een zaak met een eis van 6 weken gevangenisstraf. Hij is opgepakt voor straatroof. Hij heeft 18 maanden in de gevangenis gezeten voor inbraak. Zelf zegt hij dat hij erin geluisd is. Verder nog verkeersfeiten en wapens en munitie. Hij woont bij zijn ouders.
Zowel Mohan als Ashok zitten nu gedetineerd sinds ze in oktober zijn opgepakt door de politie.

 
De Officier van Justitie vindt ze zaken bewezen. Hij kan niet bewijzen dat Mohan bij de overval was maar wel dat hij ze heeft voorzien van informatie. Hij eist 15 maanden gevangenisstraf waarvan 3 maanden voorwaardelijk. De officier vindt het bewezen dat Ashok medeplichtig is aan de diefstal met geweld en eist 24 maanden gevangenisstraf.

 
De advocaat van Mohan zegt dat zijn cliënt ontkent aan medeplichtigheid. Hij wil vrijspraak omdat er gebrek aan bewijs is. De broer van Rakesh was namelijk ook op de hoogte van het geldbedrag. En Mohan wist niets van het geld. Hij had Raman wel bij Rakesh thuis gezien maar hij heeft geen transactie gezien. Mogelijk heeft Rakesh Raman bedonderd, want hij mist ook al 1500 euro. En de telefoontaps over 50 euro heeft niets te maken met de ten laste gelegde feiten.

 
De advocaat van Ashok vindt Ashok onschuldig. Eerst vertelt hij dat hij het sneu vindt dat Ashok niet eens bij de geboorte van zijn zoon mocht zijn. En dat hij zijn kindje nog niet heeft mogen vasthouden. De advocaat vraagt zich af of het wel allemaal zo is gegaan wat de aangever zegt. En de envelop is door meerdere vastgehouden, de verkoper van de auto, Rakesh en zijn broer. En Mohan en Ashok kennen het adres van Raman niet eens. Hij wil vrijspraak en schorsing van de voorlopige hechtenis zodat Ashok zijn kindje mag zien. En de 1500 euro kan hij niet linken aan zijn cliënt.

 
De rechter vraag wat Raman er van vindt. Raman wil zijn geld terug.

 
De rechter geeft het laatste woord aan beide verdachten. Mohan zegt dat hij dacht dat de officier een grapje maakte met de gevangenisstraf. Hij zegt dat hij er niks mee te maken heeft. Ashok zegt dat het onderzoek door de politie niet goed is gedaan. Nu is hij bang dat als hij echt zo lang de gevangenis in moet, hij het slechte pad op gaat.

 
De rechter geeft geen toestemming voor schorsing van de voorlopige hechtenis voor Ashok.

 
De uitspraak is 10 april 2014.

korfbalcoach

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

korfbal

R. (25) wordt verdacht van ontucht.  Dit gebeurde tussen 1 mei 2006 en 9 juni 2013. Tot nu toe hebben 4 meisjes aangifte gedaan, er wordt verwacht dat er nog 15 á 18 aangiftes komen van andere meisjes. Allemaal van de korfbalclub. Waar R. coach was.

Meisje C. (1993) verklaart aan de politie dat R. haar heeft misbruikt van 1 mei 2006 tot en met 1 januari 2010. Hij heeft ontuchtige handelingen gepleegd die bestonden uit het seksueel binnendringen bij C., aaien en strelen over haar rug, bovenbenen en billen.  Hij heeft zich laten aftrekken door C., zijn penis en ballen laten likken door C. en getongzoend.

Meisje L. verklaart aan de politie dat R. haar heeft misbruikt van 7 juni 2013 tot en met 9 juni 2013. Hij heeft ontuchtige handelingen gepleegd die bestonden uit het strelen en aaien over haar rug, benen, billen en borsten. Lepeltje lepeltje liggen met R.

Meisje C. (1998) verklaart aan de politie dat R. haar heeft misbruikt van 1 april 2010 tot en met 4 april 2010. Hij heeft ontuchtige handelingen gepleegd die bestonden uit  het seksueel binnendringen bij C., strelen en aaien over haar rug en heup. Gewreven en/of geknepen in/over haar borsten. Haar handen over zijn penis gelegd en vervolgens zich laten aftrekken door C. Zijn vinger in haar vagina geduwd en getongzoend.

Meisje N. verklaart aan de politie dat R. haar heeft misbruikt van 15 februari 2008 tot en met 18 februari 2008. Hij heeft ontuchtige handelingen gepleegd die bestonden uit  beetpakken van haar hand die R. op zijn penis legde en zich heeft laten aftrekken.

De officier van justitie vindt het een omvangrijke zaak omdat er nog meer aangiftes komen en omdat er een meisje van 11 jaar slachtoffer is.  R. stuurde zelfs seksueel getinte smsjes naar de meisjes en ook msn berichten. R. zegt dat iedereen het doet op msn. Hij vindt dat hij erin is getuind en ontkent in eerste instantie  betrokkenheid.  Ook al was hij er al voor gewaarschuwd. Het gedrag van R. was alom bekend bij de club.

Zijn advocaat zegt dat R. is onderzocht door de reclassering. R. functioneert op beperkt niveau.  Zwakbegaafd staat in het rapport. R. gedraagt zich 4 jaar jonger dan hij werkelijk is.  Hij had seks met C. toen zij 17 was en R. 22. Meisje L. wilde graag een relatie met R. tot ze erachter kwam dat hij al een relatie had.  Zij was toen bijna 16. De advocaat zegt dat meisjes wel vaker een relatie hebben met een jongen van 18. Hij ziet geen punt.  Hij was populair bij de mensen van de korfbalvereniging. Het grensoverschrijdende gedrag is erin geslopen. Nu moet hij mee werken aan een behandeling bij De Waag.

R. is geroyeerd bij de korfbalvereniging. Nu werkt hij als hovenier. Zijn contract loopt tot 30 juni 2014. Op dit moment verblijft hij in de gevangenis. Zijn advocaat wil hem vrij hebben tot de volgende zitting in juni.  Dan kan hij werken en wordt misschien zijn contract verlengt.

De officier van justitie zegt dat het voor de slachtoffers niet uit maakt dat hij als een jongere functioneert en wil geen schorsing van de voorlopige hechtenis.  Zijn persoonlijke belangen wegen niet zwaarder en de kans op recidive is groot.

R. zegt dat hij het erg vindt en dat hij spijt heeft.

De zitting gaat verder in juni 2014.

Mishandeling en bedreiging

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

agressieJacco (34) wordt verdacht van mishandeling en het bedreigen van zij ex vriendin Hanna.

Op 24 november 2012 maakte Hanna een einde aan hun relatie via een ping-bericht.  Jacco pikte het niet en ging naar het huis van Hanna. Hanna deed open, ze had Jacco niet verwacht.  Hij sloeg haar door het huis, hij trapte en schopte haar en sloeg haar tegen de muur en terwijl ze op de grond lag schopte hij haar in haar buik.

Twee  maanden ervoor, op 27 september 2012 gingen ze boodschappen doen met de auto. In de auto ontstaat ruzie over het eten.  Hanna stapte uit de auto en Jacco wilde haar overrijden. Ze gooide haar telefoon tegen de autoruit, waardoor de autoruit stuk ging. Jacco stapte uit de auto, pakte Hanna bij haar keel en heeft haar hoofd tegen de muur geslagen. Een getuige zag en hoorde het vanuit zijn auto, de klappen waren goed hoorbaar. Toen hij uit de auto stapte waren Jacco en Hanna al thuis. Hij belde 112.

Tussen 1 september 2012 en 4 december 2012 heeft Jacco audiobestanden gestuurd via  Black Berry naar Hanna, met teksten als:  ‘Jij krijgt hier klappen voor en zoveel jij maar wilt’,  ‘ik ga jou hiervoor pakken’,  ‘ik kanker je hele huis in brand, kankerhoer’,  ‘jij gaat nog veel meer klappen in je leven krijgen dan je ooit hebt gehad’, ‘geloof me nou maar’.

Op 4 december 2012 zijn bij een huiszoeking bij Jacco 3 gestolen rijbewijzen en 3 paspoorten van 3 verschillende personen gevonden en diverse wapens, waaronder een ploertendoder.

Jacco zegt dat het op 24 november anders liep. Hij heeft Hanna niet aangevallen. Zij wilde een zware waxinelichthouder naar Jacco gooien en hij handelde uit noodweer. Hij wilde zich verdedigen door haar een duw te geven waardoor ze over de tafel is gevallen. Hij vertelt dat Hanna erg agressief is en vaak onder behandeling bij Parnassia is.  En dat ze borderline heeft.  Jacco’s moeder vertelt in een verklaring dat Hanna Jacco vaak aanviel. Jacco zegt dat ze steeds valse aangiftes doet en dat de politie weer met mitrailleurs langs komt.

De politie is geweest en zij constateerden geen letsel. Ze hebben Hanna naar het ziekenhuis gebracht en daar is ze onderzocht en een nachtje gebleven. Uit onderzoek blijkt dat ze hersenletsel heeft, inwendige kneuzingen en bloed in haar urine.

Over 27 september zegt Jacco dat hij eigenlijk het verkeerde meisje heeft getroffen. ‘Ze bracht het slechte in mij boven’.  Hij heeft haar niet gewurgd.  Hanna vertelt tegen haar vrienden dat Jacco haar gewurgd heeft en haar vriendin Gerda zegt dat ze letsel heeft gezien bij Hanna.  Ze zag een handafdruk in haar nek. Gerda durft geen verklaring af te leggen, ze is bang voor Jacco.

De rechter vraagt aan Jacco of hij de getuige kent die op 27 september 112 belde.  Volgens de verklaringen kent de getuige Jacco niet en Jacco kent hem ook niet.  Hij heeft ‘m ook niet gezien.

Als de rechter over de audiobestanden begint geeft Jacco toe.  Hij had het niet moeten doen.  De rechter noemt het erg lelijke woorden.

Jacco weet niks van de gestolen paspoorten en rijbewijzen. Hij vertelt dat deze gestolen zijn door een huisgenoot, ze lagen op zijn kamer en daar komt Jacco niet.’ En hij is er al voor veroordeeld en heeft ervoor vast gezeten’. ‘Neem maar vingerafdrukken’,  zegt hij.  ‘En ik heb hem het huis uitgegooid’.  Jacco wordt opstandig en noemt de rechter denigrerend.

Verboden wapenbezit geeft Jacco toe. Bij huiszoeking is er ook een kruisboog gevonden maar deze mag hij houden.

Hanna wil schadevergoeding van €2026 euro.  Ze heeft een slachtofferverklaring geschreven. Ze wil niet naar de zitting. Ze zit er erg mee. Ze wist niet dat hij op 24 november zo snel voor haar huis zou staan.  Hanna was bang dat hij haar dood zou slaan.  ‘Ik heb 3 gekneusde ribben, veel pijn en angst’.  Hanna is een week niet uit huis geweest. Ze durfde geen aangifte te doen omdat ze bang is voor Jacco.  Hanna durft niet meer in haar eigen huis te wonen en ze voelt zich nutteloos en minderwaardig. Als ze deur uit gaat laat ze weten waar ze naar toe gaat en hoe laat ze terug is.

De rechter kijkt naar het verleden van Jacco, hij is sinds 1999 met justitie in aanraking geweest voor onder andere poging tot diefstal, persoonlijke integriteit, rijden onder invloed, boetes, verboden wapenbezit, heling, vuurwapens, munitie en hij heeft een werkstraf gehad van 80 uur vanwege de opiumwet en er loopt nog een zaak bij het hof en hij heeft pas nog 2 weken in de gevangenis gezeten.

De relatie met Hanna begon in november 2011. Jacco heeft ADHD en hij drinkt veel en heeft ook harddrugs gebruikt. Nu niet meer, hij ziet de wereld nu helder, zegt hij.  Jacco is blij dat hij ervan af is. Hij heeft nog wel € 45.000,– schulden, hij hoopt schuldsanering te krijgen.  Jacco woont op een kamp en Hanna ziet hij nu gelukkig niet meer.  Met zijn nieuwe ‘vrouwtje’ heeft hij mooie toekomstplannen.  Zij kan tatoeëren  en samen willen ze eigen zaak beginnen.

De officier van justitie vindt de mishandeling bewezen, het onderzoek van het ziekenhuis was duidelijk, Hanna had letsel.  Ze vindt dat Jacco te ver is gegaan.  De bedreiging via de Black Berry naar Hanna vindt ze ook bewezen, Jacco heeft immers toegegeven.   Het in het bezit hebben van de ploertendoder is bewezen maar voor de diefstal van de paspoorten en rijbewijzen wil ze vrijspraak.  In het dossier staat dat iemand anders er voor is veroordeeld.  De officier van justitie zegt dat het Openbaar Ministerie zwaar tilt aan huiselijk geweld.  Ze eist een werkstraf van 150 uur en 108 dagen gevangenisstraf waarvan 3 weken voorwaardelijk. Jacco heeft 87 dagen in voorarrest gezeten en hoeft dan niet terug naar de gevangenis.  En een schadevergoeding van 1326 euro.

De advocaat  zegt dat Jacco zich wilde verdedigen op 24 november.  En dat Hanna pas op 2 december met foto’s kwam van een blauw oog. Ze vind het bewijs onbetrouwbaar.  Jacco handelde uit noodweer, ze wil vrijspraak.

Ze vind het niet aannemelijk dat Jacco Hanna op 27 september wurgde. Er is geen letsel waargenomen en er is geen overtuigend bewijs. Ze wil vrijspraak.

De advocaat zegt dat nergens terug is te vinden wanneer de audiobestanden zijn gestuurd. Jacco sprak met dubbele tong, hij was mogelijk onder invloed en hij spreekt Haags, daarin wordt veel gescholden.  Ze wil vrijspraak.

Over de paspoorten zegt ze dat er veel mensen bij hem over de vloer komen, er is geen bewijs dat hij ze heeft gestolen.  Jacco wist niet eens dat ze bij hem thuis lagen. Er is onvoldoende bewijs en ze wil vrijspaak.

Verder vertelt ze dat haar cliënt klaar is met Hanna. Mocht er een straf komen, dan eist ze een straf zolang als het voorarrest.  De vordering wil ze niet-ontvankelijk verklaren.  €1326,–  vindt ze veel te veel en ze wijst naar een andere zaak waarin iemand €399,– euro schadevergoeding heeft gekregen.

Uitspraak: 27 februari 2014.

Belaging en chantage

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Facebooklogo9

Roshad (23, geboren in Irak, woont 6 jaar als asielzoeker in Nederland) wordt verdacht van heling, belaging, chantage, smaadschrift, bedreiging met de dood  en afgifte van geld van zijn ex-vriendin Carlijn. Tussen 1 november 2013 en 28 december 2013 heeft hij haar 2000 keer gebeld en ge-sms’t. Hij heeft haar bedreigd met de woorden:’Ik maak je dood’, ‘wat ben je aan het doen?’,  ‘ben je nog boos?’, ‘ik bel je moeder’,  ‘je moet nu naar je broer komen met het geld’,  ‘ik neuk je moeder’ en ‘kankerhoer’, ‘kijk maar op facebook  als je niet betaalt’, ‘beter geef me het geld vandaag’. Hij heeft  haar gedwongen tot afgifte van 2000 euro, anders zal hij naaktfoto’s en naaktfilmpjes van haar op facebook zetten. Roshad wordt ook verdacht van het heling van een laptop, een Apple Macbook Pro op 10 april 2012. Hij zit gedetineerd en wordt gebracht door de politie en er is een tolk aanwezig.

De rechter begint met de gestolen laptop. Zoals de rechter zegt: er zit een undercover systeem op. De camera in de laptop heeft foto’s gemaakt van diegene die de laptop heeft gebruikt. Op de foto’s staan Roshad en een vriend van hem, Rafid. Roshad zegt dat Rafid op straat, bij een auto, de laptop kocht van een Hollandse blonde man met blauwe ogen. Roshad heeft Rafid 120 euro gegeven voor de laptop. Dat het gestolen was, weet hij niets van. De rechter zegt dat 120 euro wel ver onder de prijs is, de echte waarde is 1749 euro. Roshad weet niets van prijzen.

Carlijn heeft een aantal keer aangifte gedaan tegen Roshad. Het gebeurde zelfs dat Roshad 3x  belde toen zij aangifte deed op het bureau. Ze zette haar telefoon op de luidspreker zodat de politie mee kon luisteren. Hij vroeg haar waar het geld was. Hij zei een paar keer kankerhoer. En andere dreigende taal. Roshad gebruikte 2 verschillende telefoons en telefoonnummers.

Zonder haar toestemming heeft hij naaktfoto’s en naaktfilmpjes van haar op facebook gezet. Roshad heeft een 2e facebook account, hij stuurde zijn vriend Yussef een persoonlijk berichtje waarin hij mededeelde dat daar de naaktfilmpjes op staan van Carlijn. Yussef is inmiddels veroordeeld voor medeplegen.

De rechter zegt dat  Roshad niet eens wist dat hun relatie al over was. Roshad denkt nog steeds dat het aan is, ook al weet hij uit het dossier dat ze al een andere vriend heeft.

De rechter kijkt naar de persoonlijke omstandigheden, hij heeft een blanco strafblad, hij woont tijdelijk in een kerk, hij heeft nog steeds geen woning en de IND weigert een verblijfsvergunning.

De officier van justitie vind de feiten bewezen.  De mobiele telefoon van Roshad is in beslag genomen, daar staan  de smsjes in die hij naar Carlijn stuurde. De politie heeft de facebook applicatie geopend en zag dat dat het account van Roshad is. De politie zag daarin ook de verzonden bedreigende privéberichten naar Carlijn.  De officier zegt dat hij Carlijn vrees aanjaagde en dat het een ernstige zaak is. Roshad heeft de goede naam van Carlijn aangetast.

Omdat Roshad een vreemdelingenstatus heeft mag hij geen werkstraf doen, daarom eist ze 6 maanden gevangenisstraf waarvan 3 maanden voorwaardelijk en een contactverbod met Carlijn en haar familie.

De advocaat is het er niet mee eens. Hij zegt dat er geen bewijs is van de bedreigingen. En dat Roshad zijn telefoon met simkaart sinds de zomer van 2013 kwijt is.  En de telefoon staat niet op naam.  En dat de bedreigende smsjes niet van hem afkomstig zijn.  En dat Carlijn het maar zegt.  En Roshad weet niet eens hoe een facebook applicatie werkt en dat hij analfabeet is. De advocaat denkt dat iemand anders de filmpjes en foto’s heeft geplaatst. En dat zijn cliënt niet eens weet waar de foto’s vandaan komen.  Hij heeft ook niks met de gestolen laptop te maken. En dat er geen bewijs voor de diefstal. De advocaat wil vrijspraak.

Roshad heeft het laatste woord voor de politierechter uitspraak doet. Hij zegt dat hij 6 jaar in Nederland woont, nog nooit een boete heeft gekregen en dat hij niet kan lezen en schrijven.

De rechter doet uitspraak.  Hij vindt de heling van de laptop bewezen, hij kon weten dat het gestolen was.  De belaging, chantage, bedreiging en smaadschrift vindt hij bewezen.  Hij vindt het ernstige feiten.  Hij wilde eigenlijk een hogere straf dan dat de officier eist maar hij wil daar niet boven gaan. Roshad krijgt  6 maanden gevangenisstraf waarvan 3 maanden voorwaardelijk en een contactverbod met Carlijn.

winkeldiefstal

Tags

, , , , , , , , ,

rechtbank90

Carla (29) wordt verdacht van vijf winkeldiefstallen tussen 30 september 2013 en 23 december 2013. Het gaat om levensmiddelen uit de Albert Heijn, een touchpen, drie wc-blokjes, schrijfgerei, elektronische spaarpot, brooddozen, rugzakken en 4 slushymakers van de  Marskramer en het Kruitvat met een totaalwaarde van 731 euro.

Carla heeft bekend. Alleen dat van de elektronische spaarpot is niet waar.

Bij de Albert Heijn heeft ze voor ruim 131 euro gestolen. Ze moest haar rekeningen betalen. Dus had ze bij de Albert Heijn nog maar 5 euro.  De rechter zegt dat hij de andere winkels niet wil benadelen maar dat ze beter bij een goedkopere winkel boodschappen kan doen. En nu stopt ze het in haar tas en rekent niet af.

Carla zegt dat ze fout is geweest. Ze komt bijna niet uit haar woorden. Ze vertelt dat haar contract van haar werk niet werd verlangd en ze was nog zwanger ook. Ze raakte paniek.

Als de rechter naar Carla’s dossier kijkt, ziet hij vijf diefstallen op haar naam staan, geldboetes, werkstraf en een onvoorwaardelijke werkstraf. De rechter vertelt Carla dat de volgende stap gevangenisstraf is. Nu komen er vijf diefstallen bij, dat zijn er al tien. Reclassering zegt dat de recidive hoog is.

De officier van justitie zegt dat beelden op de camera duidelijk zijn, bij de Marskramer haalde ze de spullen uit de verpakking en stopte ze in haar tas. Bij de Marskramer kent het personeel Carla nog van andere diefstallen. De officier vindt de feiten bewezen maar wil vrijspraak voor de elektronische spaarpot.  Hij eist een gevangenisstraf gelijk aan de 3 dagen dat Carla in voorarrest heeft gezeten, plus een werkstraf van 40 uur. En als stok achter de deur, 2 weken voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar. En een behandeling via De Waag en meldplicht bij de reclassering.

De advocaat zegt dat Carla bij de Albert Heijn had willen pinnen. Ze had immers haar pinpas bij zich. Ze vindt de straf te hoog. Carla heeft een echtgenoot die werkt en twee kleine kinderen.  En dat Carla al genoeg gestraft is omdat ze tijdens de verjaardag  van haar kindje in de gevangenis zat.  De advocaat hoopt op een gematigde straf.

Carla vertelt dat ze nu onder behandeling van De Waag is, ze wil echt stoppen.  Ze wil haar excuses aanbieden en ze is op de goede weg.

De politierechter doet meteen uitspraak: Hij vindt de feiten bewezen. Carla krijgt 3 dagen gevangenisstraf, gelijk aan het voorarrest, ze krijgt een voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 weken met een proeftijd van 2 jaar en een werkstraf van 24 uur. En een behandelplicht bij De Waag en meldplicht bij de reclassering. En ze moet 718 euro aan de winkels terug betalen.

Dust in the wind

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

mesDe nacht van 8 op 9 juni 2013. Walter kan niet slapen. Hij is depressief en zit in de put en wil een eind aan zijn leven maken. Walter (19), student, woont op kamers met andere studenten, klopt aan bij zijn vrienden om te praten. Niemand is thuis. Hij weet dat Sanne wel thuis is. Hij loopt haar kamer binnen, beklimt de trap van de hoogslaper, springt op het bed, hij draait Sanne op haar buik, trekt haar hoofd naar achter en snijdt haar keel door, vele malen. Sanne roept nog dat ze niet dood wil. Hij belt 112 en gaat via het raam het dak op, twijfelt nog even of hij wil springen maar hij durft niet. Via het dakterras en andere woningen komt hij op straat terecht en loopt naar het station om de trein naar zijn ouders te nemen. Hij staat er in zijn boxershort. Hij bedenkt dat het beter is om naar de politie te gaan,  en maakt zich zorgen dat hij nog geen ambulance hoort.  De politie vindt hem op straat en hij wordt gearresteerd. Hij denkt dat Sanne dood is.

Vandaag zit Walter bij de rechter om zijn verhaal te vertellen.  Walter, een nette student van  inmiddels 20 wordt door de politie gebracht, hij zit gedetineerd sinds de dag dat het gebeurde.  Zijn ouders, familie en familie van Sanne zijn er ook, eveneens zijn medestudenten.

7 juni, Walter, Sanne en twee andere vrienden waren aan het stappen in Amsterdam.  Sanne zoende een jongen, Walter zag het. Hij kon het niet verkroppen, zegt tegen zijn vrienden dat hij een luchtje gaat scheppen en neemt de trein naar huis.

8 juni, Walter is thuis, schildert het hek in de tuin en drinkt ongeveer 12 halve liters bier.  Diezelfde avond nog een fles wijn.

De rechter leest uit de verklaring dat de relatie tussen Walter en Sanne al een tijdje over was.  Walter zegt dat hij zich verdrietig, kwaad en gekwetst voelde.  Zoals hij zegt: ‘Zij was de druppel die de emmer deed overlopen’,  ‘Diegene die de druppel deed overlopen krijgt de volle laag’.  ‘Zij is de oorzaak’.

De rechter vraagt of het zijn bedoeling is geweest om samen dood te gaan, er samen een einde aan te maken. Walter zegt dat hij alleen dood wilde.

Hij heeft een afscheidsbrief gemaakt, daarin staat :’Sanne, ik ben een klootzak, zelf kan ik het niet’. ‘Soms kan het leven hard zijn’.  ‘We are dust in the wind’.  De brief heeft hij voor zichzelf geschreven, niet voor Sanne, als de rechter er naar vraagt.

Sanne wil niet dat haar slachtofferverklaring in de rechtszaal wordt voorgelezen, de rechter citeert stukjes tekst en vraagt aan Walter wat hij ervan vindt.  Sanne slaapt slecht. Ze voelt zich niet veilig in haar eigen bed.  Walter zegt dat hij het niet terug kan draaien. Dat hij het heel erg vindt. Sanne kijkt elke dag in de spiegel naar haar littekens, het herinnerd haar aan wat er is gebeurd. Sanne wil schadevergoeding, een bedrag van 3400 euro.

De rechter bespreekt de persoonlijke omstandigheden van Walter. Hij heeft geen strafblad. Hij is behandeld in het Pieter Baancentrum. Dat vond hij best wel confronterend. Walter is bovengemiddeld intelligent. Hij heeft geen psychische stoornis.  Hij kan moeilijk omgaan met emoties wat kan leiden tot een persoonlijkheidsstoornis. Hij kan zich moeilijk uiten en hij zet zijn gevoelens opzij.

Het valt de rechter op dat hij veel drinkt.  Ze zegt dat veel studenten veel drinken.  Het viel de huisgenoten van Walter op dat hij veel dronk.  Walter zegt dat hij niet meer of minder drinkt dan andere studenten.

Volgens de rapportage van het PBC moet Walter mogelijk een psychotherapeutische behandeling volgen. Walter heeft een moeilijk temperament en heeft verlatingsangst.  Hij is extreem gevoelig voor afwijzingen.  Emotioneel functioneert hij als een 15-jarige.

De officier van justitie vraagt of hij angst heeft of het weer gebeurd, hij zegt van niet, dat hij er alles aan wil doen om het te voorkomen.

De officier van justitie vind voorbedachten rade bewezen. Hij wilde haar keel doorsnijden. Hij heeft een persoonlijkheidsproblematiek en hij is minder toerekeningsvatbaar.  Ze vindt hem schuldig aan poging tot moord. Ze eist 6 jaar gevangenisstraf plus de vordering van 3400 euro.

Zijn advocaat vindt de feiten bewezen. Hij heeft in een psychische toestand gehandeld. Zij wil een jeugdsanctie omdat hij nog geen 21 jaar is. En er is sprake van een achtergebleven sociale ontwikkeling. Ze eist een deel voorwaardelijke straf en een behandeltraject.

De officier van justitie zegt dat zij geen reden ziet voor jeugdstrafrecht.

Walter heeft het laatste woord. Hij is kapot van wat er is gebeurd. Hij vindt dat het niet had mogen gebeuren.  Hij wilde niet dat Sanne iets zou overkomen. ‘Dit had ik niet gewild’.

Uitspraak: Walter krijgt 5 jaar gevangenisstraf en hij moet Sanne €3400,– euro schadevergoeding betalen.

Nutrilon

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

nutrilon1

Said (23), Elaid (19), Fouad (21), en Jaafar(21) worden verdacht van diefstal van 14 pakken Nutrilon, blikjes RedBull, heling en diefstal van een Peugeot op 16 en 18 oktober 2013. Said en zijn neef Jaafar komen zelf naar de rechtbank, Elaid en  Fouad zitten nog in voorarrest en worden gebracht door de politie.  De zitting begin een half uur later zonder Fouad, hij komt als de zitting een kwartier bezig is.

De kassamedewerkster van de Jumbo in de Anemoonstraat ziet twee mannen die pakken Nutrilon overhevelen van het winkelmandje  naar een sporttas. Een andere jongen rekent bij de kassa af en de twee jongens met de sporttas verlaten de winkel zonder te betalen. Jumbo doet aangifte. Een getuige ziet dat ze hun sporttas vullen met Nutrilon.

Bij de Albert Heijn aan de Apeldoornselaan en in de Weimarstraat doen ze hetzelfde, ze vullen hun sporttas met Nutrilon en verlaten de winkel zonder betalen.  Vanuit de Albert Heijn in de Weimarstraat lopen ze nog even naar de Etos aan de overkant en verlaten de winkel met Nutrilon zonder te betalen.  Said wacht in de auto op de Beeklaan om snel weg te kunnen rijden. Alle winkels doen aangifte en hebben camerabeelden.

De politie bekijkt de camerabeelden en ziet dat het dezelfde jongens zijn als bij de Jumbo, enkele dagen later worden ze aangehouden.  Jaafar is boos en uit zijn woede tegen de rechter. De politie heeft hem thuis opgezocht, zijn moeder vertelde dat hij werkt en zich komt melden op het bureau als hij thuis is. De politie kon niet wachten en arresteerde hem op zijn werk.  Hij roept in de zaal dat ‘jullie’ dat niet hadden moeten doen.  En herhaalt het nog een paar keer. De rechter heeft hier geen zin in en  zegt dat hij nú in de rechtszaal zit.

De politie heeft telefoons en de  TomTom in beslag genomen en uitgelezen, daarin stonden meer adressen van winkels die Nutrilon verkopen.  In de auto lagen ook briefjes met adressen van winkels.

De rechter laat de verdachten aan het woord. Jaafar wil niks zeggen. Hij blijft bij zijn verklaring dat hij dronken was,  dat hij met drie anderen Nutrilon hebben gestolen maar hij weet niet meer wie het zijn, hij kent de namen niet. Ze konden er geld mee verdienen door het te verkopen aan Chinezen. En dat het Elaid zijn idee was.

Said ontkent alle betrokkenheid. Hij zat in de auto op de Beeklaan, hij had geen idee wat de anderen gingen doen. Hij bracht ze alleen maar.

Elaid blijft ook bij zijn verklaring. De pakken Nutrilon in de auto zijn van een vriend die op vakantie ging. Hij weet niets van een diefstal.

Fouad zegt ook dat hij niks heeft gestolen. Hij zegt dat hij niet op de camerabeelden staat.  Zijn jas is terug gevonden in de Peugeot met een acceptgirokaart met zijn naam erop. Fouad zegt dat hij zijn jas kwijt is geraakt in een discotheek in Amsterdam. Verder wil hij niks zeggen.

Op het bureau vertellen ze dat ze de bonnen hebben van de pakken Nutrilon, Said haalt de bonnen op. Na onderzoek hebben de bonnen niets te maken met Nutrilon, verkeerde datum, andere winkels en andere producten.

De Jumbo wil de pakken vergoed zien. De jongens worden boos omdat er 5 pakken in de winkel achter zijn gebleven, die willen ze niet betalen.

De rechter bespreekt de persoonlijke omstandigheden.  Said heeft meerdere veroordelingen op zijn naam staan,  boetes, gevangenisstraf,  jeugdreclassering en vermogensdelicten.  Hij woont bij zijn broer en zijn vrouw en hij heeft een studieschuld van 1000 euro. Hij wil zijn leven beteren maar hij blijft met de verkeerde mensen omgaan.  Voor dit delict heeft hij 12 dagen vast gezeten.

Elaid heeft diefstal met geweld, vermogensdelicten  en heling op zijn naam staan, hij heeft een gevangenisstraf gehad, een werkstraf en een enkelband. Hij heeft een CoVa training via de reclassering gedaan, maar het heeft niet geholpen.  De reclassering heeft hem advies gegeven met een psychiater te praten. Hij kan niet op het rechte pad blijven. Inmiddels zit hij 87 dagen in voorarrest.

Als de rechter de persoonlijke omstandigheden van Fouad wil bespreken, geeft zijn advocaat een formuliertje aan de rechter, zij leest het op, een zwangerschapsverklaring van de vriendin van Fouad, op 30 maart verwachten zij hun kindje. Fouad leest van een briefje af dat een kindje een doel in zijn leven is.  Dat hij het rechte pad op wil.  En goed voorbeeld zijn kindje wil zijn. Zodra hij vrijkomt krijgt hij een daklozenuitkering. Zijn vriendin woont nog bij haar ouders.  Fouad heeft diverse delicten op zijn naam staan, winkeldiefstal,heling en diefstal met geweld, hij heeft een gevangenisstraf gehad en jeugddetentie, hij zit nu 88 dagen in voorarrest.

Het verleden van Jaafar bestaat uit diefstal, straatroof, jeugddetentie, kinderrechter en werkstraf.  Hij heeft nu een WW uitkering. Zijn moeder vertrouwde het niet toen hij met de andere drie jongens had afgesproken, ze wilde niet dat hij mee zou gaan. Hij zegt dat het dom is geweest en dat hij nog een trauma heeft van een politie inval in zijn huis in 2009. De reclassering adviseert een CoVa training. Jaafar wil niet meewerken, hij heeft al zoveel trainingen gedaan.  Hij wil ook geen schadevergoeding betalen en zegt dat hij niets te maken heeft met de diefstal.  Hij heeft wel spijt dat hij het heeft gedaan. Dat hij een meeloper is, om erbij te horen.

De officier van justitie vindt de diefstallen bewezen. Er zijn camerabeelden en getuigenverklaringen.  De heling en diefstal van de auto kunnen niet bewezen worden en hij  vraagt om vrijspraak.  Hij eist straffen van 3 maanden en 100 uur werkstraf.

De advocaat van Said  vindt de camerabeelden onduidelijk, hij lijkt er niet op.  Said  was er niet bij, hij heeft ze alleen maar afgezet.  Hij heeft alleen maar de bonnetjes naar het bureau gebracht. Ze vindt hem niet medeplichtig.  Ze eist vrijspraak.

De advocaat van Elaid vindt dat de politie ze iets aan wil smeren bij het bekijken van de camerabeelden. Mensen lijken op elkaar. Zelfs hij herkent zijn cliënt niet op de foto. Hij ziet geen bewijs en er zijn ook geen vingerafdrukken.  Hij eist ook vrijspraak voor zijn cliënt.

De advocaat van Fouad vindt de diefstal niet bewezen. Hij eist onmiddellijke vrijlating van zijn cliënt. Er is geen reen om hem vast te houden en hij is gemotiveerd om vader te zijn. Hij eist ook vrijspraak.

De advocaat van Jaafar zegt dat zijn cliënt niet bij de diefstallen aanwezig was en dat Jaafar boos is dat hij op zijn werk is aangehouden.  Hij eist ook vrijspraak.

De officier van justitie zegt dat ze allemaal zijn aangehouden met in het bezit van Nutrilon. En dat bij het verhoor op het bureau hebben verteld dat ze het wilden verkopen aan Chinezen.

De politierechter doet meteen uitspraak. Ze vindt de diefstallen bewezen, er zijn getuigenverklaringen en camerabeelden en ze zijn eerder samen aangehouden.  Heling en diefstal van de auto is niet bewezen. Said en Jaafar waren betrokken bij twee diefstallen en krijgen beide 100 uur werkstraf. Elaid en Fouad waren betrokken bij drie diefstallen en krijgen beide een gevangenisstraf van de tijd dat ze in voorarrest zitten.  Said, Elaid en Fouad moeten ieder 50 euro aan de Jumbo terug betalen.

Uitzichtloos

Tags

, , , , , , , , , , ,

justitie50

De rechter noemde het uitzichtloos. 1000 maanden lang terug betalen aan de gemeente Delft omdat er gefraudeerd is met de bijstandsuitkering.

Bïrgül en haar (mogelijk inmiddels) ex-man Osman woonden samen. Beide hebben een uitkering van de Sociale dienst.  Tussen oktober 2006 en maart 2012 woonden ze in één huis met hun kinderen, een meisje, inmiddels 17, en een jongen met ADHD. Ze hebben beide niet  de juiste gegevens ingevuld voor een uitkering waardoor ze meer geld kregen dan ze hoorden te krijgen.

Eigenlijk moesten ze samen bij de rechter voorkomen.  De advocaat van Osman vertelde dat hij het dossier met 740 pagina’s pas gisteren heeft gekregen en dat het wel veel is om dat in een korte tijd te bestuderen.  Hij vraagt om aanhouding. De officier van Justitie is het er mee eens, de rechter ook en de zaak wordt aangehouden.  De zaak van Bïrgül wordt wel behandelt.  Osman en zijn advocaat vertrekken, de tolk die eigenlijk voor Osman kwam mag blijven, Bïrgül wil hem wel gebruiken.

Bïrgül zegt dat ze niet samenwoonden, dat Osman alleen maar voor de kinderen kwam.  Maar er is een anonieme melding gedaan en de gemeente Delft heeft onderzoek gedaan. Osman en Bïrgül staan beide op hetzelfde adres ingeschreven.  En ze zijn getrouwd. En er is een buurtonderzoek geweest. En ze zijn gehoord door de recherche.

De rechter zegt dat er in  5,5 jaar voor 100.000 euro is gefraudeerd.  Bïrgül zegt dat ze aan terugbetalen is.  De rechter rekent hardop en zegt dat het op wel 1000 maanden komt voor het terug betaald is. Een uitzichtloze situatie.

Het is niet de eerste keer dat ze het doet, dit is al de 3e keer.  In 2006 heeft Bïrgül een werkstraf van 40 uur gekregen, in 2007 kreeg ze een cheque van het UWV die ze kon verzilveren, ze kreeg 200 euro teveel. Toen is er gratie verleend.

De officier van Justitie vindt het wettig en overtuigend bewezen, het is diefstal van gemeentegeld en ze was al gewaarschuwd.  En het is een enorm bedrag. Volgens de richtlijnen moet Birgül 8 maanden de gevangenis in.  Maar ze heeft zorg voor haar kinderen, haar dochter is gisteren geopereerd, haar zoon heeft ADHD.  Bïrgül krijgt een laatste kans, de officier eist 240 uur werkstraf, als ze dat niet doet moet ze 120 dagen de gevangenis in. Met een voorwaardelijke gevangenisstraf  van  6 maanden en een proeftijd van 2 jaar.

De rechter is het met de officier eens, hij vindt de fraude bewezen, Bïrgül krijgt 240 uur werkstraf, 6 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 2 jaar.